Pse roza është ngjyra më e vjetër në botë?

Kurrë nuk ndalet së pushtuari botën! Gjithmonë aktuale, kurrë banale. E megjithatë roza është ngjyra më e vjetër në botë. Kjo u konfirmua nga një grup studiuesish australianë që zbuluan pigmente të lashta rozë në shkëmbinj 1.1 miliardë vjeç të vjetër nën shkretëtirën e Saharasë, më saktë në pellgun Taoudeni në Mauritania, në Afrikën Perëndimore. Sipas doktor Nur Gueneli, i cili kreu hulumtimin për Universitetin Kombëtar Australian, këto hije rozë të ndritshme janë më të vjetra se 500 milion vjet në krahasim me pigmentet më të vjetra të njohura tashmë dhe janë produkti i mrekullueshëm i organizmave antikë oqeanik.

Siç është shpjeguar për Business Insider: “Pigmente rozë të ndritshme janë fosilet molekulare të klorofilit të prodhuara nga organizmat antik fotosintetikë që banonin në një oqean të lashtë, për fat të keq shumë kohë që u zhduk. Për t’i zbuluar ato, studiuesit kanë grimcuar shkëmbinj miliarda vjeçarë duke i zvogëluar ato në pluhur, duke nxjerrë dhe analizuar çdo molekulë të vetme të marrë. Kur të holluar, këto pigmente të lashta shfaqen rozën e ndritshme, por kur ato janë në formë të përqendruar ato mund të ndryshojnë nga e kuqe e gjallë deri në vjollcë e thellë.

Një zbulim me (shumë) implikime historike

Zbulimi që trëndafili është ngjyra më e lashtë në Tokë nuk është rezultati i vetëm i këtij studimi mbi gjetjet në thellësinë e Saharasë: pigmentet u kanë lejuar studiuesve të konfirmojnë se ekosistemet e lashta detare dominoheshin nga cianobakteret e vockla alias, një lloj i baktereve që marrin energji përmes fotosintezës. Zbulimi tregon një pjesë të bukur të evolucionit për këta mikroorganizma shumë të lashtë: “Analiza e saktë e pigmenteve antike konfirmoi se cianobakteret e vockla mbizotëruan në bazën e zinxhirit ushqimor në oqeanet një miliard vjet më parë, gjë që ndihmon në shpjegimin pse kafshët nuk ato ekzistonin në atë kohë”, shtoi Gueneli.

Oqeanet cianobakteriale filluan të zhduken rreth 650 milion vjet më parë, domethënë kur algat filluan të përhapet me shpejtësi duke lejuar shpërthimin e energjisë të nevojshme për evolucionin e ekosistemeve komplekse, në të cilat kafshët e mëdha duke përfshirë edhe njerëzit mund të lulëzojnë.